هدف مقاله ی زیر توضیح اهداف ما در انتخاب موضوع پرونده های آینده و شرح نقطه نگاهی است که به این موضوعات و مسائل پیرامون آن داریم. در عین حال این «درآمد» به منزله ی دعوتی است از تمام کسانی که با ایده ی این پرونده ها احساس اشتراک و همراهی دارند و مایلند به [...]

دانلود کتاب
(right click + save target as)(400 KB)

ترجمه: بابک سلیمی زاده
.
.

دریافت نسخه آکروبات

طرح ریزی های خودآئینی و دگرآئینی

شیلر در انتهای پانزدهمین نامه ی خود در باب تربیت استتیکیِ انسانیک پارادوکس را پیش می کشد و وعده و نویدی را مطرح می کند. او عنوان می کند که «آدمی تنها هنگامی کاملاً انسان است که [...]

مسئله بر سر تصویر کردن فشار خفه کننده و متقابل همه ی سپهرهای اجتماعی بر یکدیگر است؛ تصویرِ یک آشفته حالی همگانی و دست و پا بسته: تصویر محدودیتی که همانقدر که خود را به رسمیت می شناسد، درباره خویش در اشتباه است.
(کارل مارکس، مقدمه بر نقد فلسفه حق هگل)

دریافت نسخه آکروبات
به تاریخ ایران مدرن [...]

این که به سیاست و استتیک تحت مفهوم عدم اجماع (dissensus) بیاندیشیم، به چه معنی ست؟ بی شک عدم اجماع مفهومی نیست که صرفاً به چیستی سیاست و استیک(aesthetics) بپردازد. این مفهوم صحنه ای نظری را نیز مهیا می سازد که بر آن می توان به خودِ سیاست و استتیک و نوع رابطه ای که ابژه های آنها را بهم پیوند می زند اندیشید. در انتزاعی ترین سطح، عدم اجماع به معنای تفاوتی میان حس و حس (sense) است: تفاوتی میان امر یکسان، یکسانیِ امر متضاد. اگر فرض کنیم که سیاست شکلی از عدم اجماع است، این امر بدان معناست که نمی توان آن را از ذات هیچ گونه اجتماعی استنتاج کرد. چه این کار را به طرز ایجابی و از طریق بکارگیری یک دارایی عمومی همچون زبان ارتباطی (ارسطو) انجام دهید، و چه به طرز سلبی و بر حسب واکنشی به غریزه ای مخرّب که یک انسان را رودرروی انسان دیگر قرار می دهد (هابز). سیاست از آن رو وجود دارد که امر مشترک به تفکیک در آمده است. این جدایی و تفکیک حاکی از تفاوت سطوح نیست. تقابل میان حس و حس تقابل میان امر محسوس و امر فهم پذیر نیست. عدم اجماعِ سیاسی نمود یا شکلی نیست که جلوه ای از یک فرایند اجتماعی یا اقتصادیِ پنهان باشد. بنابر مفهوم پردازی مارکسیستی، نبرد طبقاتی واقعیتِ بالفعلِ سیاست است، نه علتِ پنهانِ آن.

ترجمه: پیمان چهرازی
برطبق یک باور گسترده در فضای زندگی معاصر سبک پدیده ها به تدریج جایگزین محتوای آن ها می شود . این طرز تلقی فقط در میان اصولگراها و طبقات پایین فرهنگی شایع نیست . این باور تا حدودی نزد حوزه های فرهیخته ی دنیای هنر هم یافت می شود . درواقع برخی [...]

فیسبوک، شبکه ای در هم تنیده است برای سوبژکتیوه کردن جهان. برای آنکه شی زدگیِ امر واقعی را نادیده بینگاریم و در جهان مجازی، با استمداد از سرمایه،حتی کلبی مسلکی و بدبینی روشنفکرمابانه را که مدعی رسوا کردن واقعیت های سرمایه و نظام سلطه است، بدل به کالا کنیم. ولی چرا با وجود اینکه طبقه روشنفکر واقف است فیسبوک ابزار سلطه است باز در توسل جستن به آن ابایی ندارد؟و چرا هیچ عاملیت دست جمعی برای رهایی دیده نمی شود؟ آیا فیس بوک ما را ابزار کرده است؟

:: پرونده ی رئالیسم انتقادی در ادبیات ایران ::

نگاهی به داستان «عزاداران بَیَل» نوشته ی غلامحسین ساعدی

دریافت نسخه آکروبات
.
.

۱
یک «قلمرو» مکانی ست که جمعیت در آن سکنی می گزیند، کار می کند، و حافظه ای را در آن می سازد. قلمرو چگونه ایجاد می شود؟ نه با تشکیلِ درونِ آن، بل قبل از [...]

قبل از هر چیز باید دید که پرداختن به تاریخ ادبیات و اساساً گونه­ای گذشته­نگری -که موضوع کلی این پرونده فکری ست- بر مبنای کدام ضرورت شکل می­گیرد؟ بویژه اکنون که سیاست جوامع معاصر مدام به ما گوشزد می­کند که گذشته یک امر فراموش شده است. پست­مدرنیسم در شتاب و تغییر مداوم و بی­توجهی به مسئله تاریخ آغاز می­شود. چنانکه ایراچرنوس این وضعیت را بدرستی تشریح می­کند: «اکنون چیزها چنان به سرعت تغییر می­کنند که به نظر می­رسد که تمام چیزها هر روز جدیدتر می­شوند و به دنبال آن امر تازه معنی خود را می­بازد. چرا که هیچ چیز کهنه یا قدیمی در مقابل آن وجود ندارد.

دو داستان کوتاه از غلامحسین ساعدی و احمد محمود، یکی با نام «دندیل» و دیگری «پسرک بومی»، که هر دو در دهه شصت میلادی نوشته شدند، یکی از مهمترین کشمکش های تاریخ ایران معاصر را در لابه لای بافت ادبی خود به چنگ آورده اند. و اکنون که نزدیک به نیم قرن از آن زمانه می گذرد، چون دو تخته سنگ بزرگی در فلات ادبی فارسی هستند که تضادها و واقعیت های ملتهبی از یک دوران تاریخی نزدیک را در رگه های خود فشرده دارند. این دو داستان، داستان هایی درباره ی رابطه ی جامعه ی ما با موجود عجیب و غریبی است که در نامگذاری آن از ابتدا کشمکش بود.

سوژه ی داستان های نجدی چیزی جز بدن نیست: برای رسیدن به این سوژه خواننده می بایست نه تنها محافظه کار، بلکه (و مهم تر از آن) بی پروا باشد؛ محافظه کار به این دلیل که مبادا به این بدن که از طریق متن این داستان ها به او رسیده ست آسیبی وارد شود. اما لحظه ای که خوانش داستان آرام آرام به لمس این بدن می رسد، نحوه ی برخورد خواننده هم باید تغییر پیدا کرده باشد. چرا که این بدن بدنی شخصی نیست (که نقطه ی تعریف نشدنی آن همانند یک اسپاسم لحظه ای، یک ارگـاسم حس شود). پس خواننده ی بی پروا از این بدن شخصی می گذرد. بدن در نجدی بدنی اجتماعی ست و رادیکال شدن خواننده که ناگهان در نقش ادامه دهنده ی بدن قرار می گیرد وابسته به نیروی تعریف نشدنی روابطی ست که در این بدن درونی شده اند.

:: پرونده ی رئالیسم انتقادی در ادبیات ایران ::
دریافت نسخه آکروبات

مقایسه ی بازنمائی تهیدستان شهری در داستان های بیست و چهار ساعت در خواب و بیداری از صمد بهرنگی و آشغالدونی اثر غلامحسین ساعدی

«ماشین سواری براقی آمد روبروی ما کنار خیابان ایستاد و جای خالی را پر کرد. آقا و [...]

صفحاتِ گم شده: اگر حذف صفحاتی از کتاب، جابجا کردن آنها، و یا چاپ چند برگه ی سفید در میان رمان، جزئی از تمهیدات زیباشناختیِ رمان پست مدرن غربی ست، برای نویسنده ی ایرانی این نه فقط امری زیباشناختی بل امری اجتماعی و تاریخی بوده است. برای او این نه یک تمهید ادبی، بلکه یک تبعید اجتماعی است.

 
 
بازخوانی سیاسی ـ انضمامی از نمایشنامه ی «پایان بازی» نوشته بکت
یا
 چرا من یکهو مثل قارچ وسط خیابان سبز نشدم؟
 
دریافت نسخه آکروبات 
 

خلاصه نمایشنامه ی پایان بازی:
«در اتاقی با دو پنجره در چپ و راست که یکی به خشکی باز می‌شود و دیگری به دریا چهار نفر از سه نسل زندگی می کنند. هام مردی است [...]

لینک دانلود کتاب